***

Od početka raspada bivše Jugoslavije i sukoba koji su usledili, NATO je jasno tretirao Srbe kao neprijateljsku stranu – bilo da se radilo o sukobu u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj ili na Kosovu i Metohiji. NATO je bombardovao Srbe u Republici Srpskoj (1994/1995), čime je oslabio njen položaj pred pregovore u Dejtonu, bombardovao je položaje Srba u Hrvatskoj (1995.), omogućivši hrvatskoj vojsci da uništi Republiku Srpsku Krajinu i protera na stotine hiljada Srba, bombardovao je Saveznu Republiku Jugoslaviju (Srbiju i Crnu Goru , 1999. godine), u savezništvu sa albanskom Oslobilačkom vojskom Kosova, i omogućio jednostrano otcepljenje Kosova od Srbije. U tim napadima, ubijeno je na hiljade srpskih civila i vojnika, a materijalna šteta samo u Srbiji prevazilazi 30 milijardi dolara. Nijedan pripadnik NATO nikada nije odgovarao za ratni zločin.

1992.

Jul 1992. NATO brodovi započeli monitoring kretanja u Jadranskom moru kao vid sprovođenja embarga UN o zabrani naoružavanja republika bivše SFRJ i sprovođenje sankcija protiv SR Jugoslavije;

Oktobar 1992. avioni iz sistema AWACS počinju nadgledanje proglašene zone zabranjenog leta iznad BiH; odluka je usmerena protiv Vazduhoplovstva i Protivvazdušne Odbrane (ViPVO) Vojske Republike Srpske (VRS); snage muslimana – Armija Bosne i Hercegovine (ABiH) i Hrvata – Hrvatsko vijeće obrane (HVO) nisu imale vojnu avijaciju;

1993.

Mart 1993. proširena ovlašćenja NATO u kontroli zone zabranjenog leta iznad BiH;

Operacija DENY FLIGHT

12. aprila 1993. započela NATO operacija Deny Flight (“Zabranjeni let”); u početku  učestvovalo oko 50 letelica, posle do 200; poletalo se iz Italije ili sa nosača aviona u Jadranu; do decembra 1995. registrovano gotovo 100.000 poletanja ratnih aviona i pomoćnih letelica;

9. avgust 1993. Savet NATO na predlog Vojnog komiteta usvaja “operativne opcije za vazdušne udare u BiH”; NATO dobija široka ovlašćenja koja uključuju i vazdušne udare u koordinaciji sa UNPROFOR-om;

1994.

Januara 1994. na samitu u Briselu lideri Alijanse su se založili za primenu vazdušnih udara kao oblika učešća u sukobima oko Sarajeva i zaštićenih zona u BiH;

9. februara 1994.  odluka Saveta Severnoatlantskog pakta, na zahtev generalnog sekretara UN, da se izvrše vazdušni udari na srpske artiljerijske položaje oko Sarajeva ako se teško naoružanje ne povuče na 20 kilometara u roku od 10 dana;

28. februara 1994. u prvoj vojnoj akciji NATO na VRS napadnuta 4 srpska aviona;  izveštaj UN navodi se da su oboreni laki jurišnici J-21 “jastreb” pripadali ViPVO Vojske Republike Srpske; posmatrači UNPROFOR-a izvestili o sletanju jednog “jastreba” na aerodrom Udbine; zapadni časopisi objavili da su poginuli piloti Ranko Vukmirović, Zvezdan Pešić i Goran Zarić;

10. aprila 1994. kasno poslepodne godine, dva američka F-16C napala položaje Hercegovačkog korpusa VRS na području Preljuča i Golog Vrha, 12 kilometara jugozapadno od Goražda; komandant UNPROFOR-a za BiH general Majkl Rouz zatražio neposrednu vazdušnu podršku na osnovu izveštaja posmatrača u Goraždu koji su obavestili o direktnim napadima tenkova VRS na muslimanske jedinice; nisu dati precizniji podaci o rezultatima akcije; prema pisanju zapadnih časopisa avione su navodili “posmatrači” UN iz Goražda, koji su u stvari bili pripadnici specijalnih snaga britanske armije – SAS  (Special Air Service);

11. april 1994. po istoj proceduri i sa istim obrazloženjem kao i prethodnog dana iz Avijana upućena dva lovca bombardera F/A-18C iz eskadrile VMFA-251 mornaričkog korpusa američkih oružanih snaga; na srpsko selo Bare (okolina Goražda) odbacili tri bombe Mk.82 od kojih se dve nisu aktivirale; po tvrdnji NATO uništen tenk T-55, tri oklopna transportera i kamion; srpski vojni izvori navode dve srušene kuće, dva uništena sanitetska vozila i dva stradala bolničara;

15. aprila, 1994. između Sarajeva i Goražda PVO VRS pogodila francuski “etandar IVP” 16. eskadrile francuske ratne mornarice; avion sa još jednom letilicom istog tipa poleteo na izviđački zadatak sa nosača aviona “Klemanso”; udar rakete zemlja-vazduh “strela-2M” teško je oštetio repni deo aviona; pilot, kapetan korvete Pjer Klari, zahvaljujući velikom iskustvu uspeo da se vrati na nosač; 

16. aprila 1994. general Rouz ponovo zatražio neposrednu vazdušnu podršku u okolini Goražda; 4  jurišna aviona OA-10A američkog ratnog vazduhoplovstva, koja su se već nalazila u vazduhu, dobila naređenje da izvrše udar po srpskim snagama; napad prekinut zbog loših meteo-uslova i nedostatka goriva; prema nekim informacijama jedan od aviona pogođen i pri povratku u Avijano pao u more 5 kilometara od italijanske obale; američki službeni izvori nisu priznali gubitak; ubrzo po odlasku OA-10A u zonu Goražda stigla dva”si herijer FRS.1″ britanske ratne mornarice iz 801. mornaričkog skvadrona, sa nosača aviona “Ark rojal”; leteći nisko ispod oblaka pokušavali da nađu srpski tenk; avion sa evidencijskom oznakom XZ498 pogodila raketa zemlja-vazduh; pilot iskočio na teritoriju pod kontrolom muslimana; nakon gubitka “si herijera” avioni NATO vraćeni u baze; oboreni pilot zaklon potražio, zajedno sa posmatračima UN, u sefu banke u Goraždu;

5. avgusta 1994. pred zoru, prema tvrdnji potparola UNPROFOR-a, na helikopter “puma” francuske kopnene vojske navodno je otvorena vatra zbog čega se vratio u bazu u Kiseljaku; kasno popodne usledila odmazda NATO: vazdušni napad 4 američka OA-10A, 4 britanska “jaguara Mk.Ia”, 4 francuska “miraža F-1CT” i 6 holandskih F-16A (2 u izviđačkoj varijanti); Prema službenim saopštenjima: loše vremenske prilike i nedovoljna obaveštajna podrška minimizirali su efekte akcije; prema izveštajima muslimanskih radio-stanica NATO avioni su odbačenim bombama dejstvovali po muslimanskim vojnim snagama i prouzrokovali veliki broj žrtava;

22. septembra 1994. američki A-10A topom GAU-8/A napao srpski tenk; dva britanska “jaguara GR.1″ iz 41. eskadrona bacili dve bombe; povod navodno vatreno dejstvo VRS na francuske “plave šlemove”; Glavni štab VRS tvrdi da je meta NATO akcije bilo civilno stanovništvo u selu Dobraševići;

21. novembra 1994. NATO izveo ograničeni vazdušni udar na aerodrom Udbina; učestvovalo 39 američkih, holandskih, francuskih i britanskih aviona iz četiri vazduhoplovne baze NATO u Italiji; nepojavljivanje turskih aviona objašnjeno gustom maglom na aerodromu Gedi, odakle poleću na zadatke iznad bivše Jugoslavije;

22. novembra,1994. na dva “si herijera FRS.1” iz 800. skvadrona britanske ratne mornarice ispaljene dve rakete “volhov” u blizini Otoke; rakete nisu pogodile ciljeve i uništene su samolikvidatorom; ova akcija PVO Srpske Vojske Krajine isprovocirana bombardovanjem aerodroma Udbine;

23. novembra 1994. prepodne u 10:30 časova 24 aviona NATO  za odmazdu (verovatno zbog gađanja “herijera”) napali položaje PVO SVK u okolini Krupe, Otoke i Dvora; u poslepodnevnim časovima 32 aviona učestvovala u ponovljenom napadu; akcije su izvedene sinhronizovano sa akcijama regularne Hrvatske Vojske (HV), Hrvatskog Vijeća Obrane (HVO) i Armije Bosne i Hercegovine (ABiH), tačnije 5. korpusa iz Bihaća; pripadnici 5.korupusa ABiH su pokrenuli veliku ofanzivu koju su srpske snage (VRS zajedno sa jedinicma SVK) uspele da slome;

23. novembra 1994. uveče u tri navrata,u 19:05, 20:20 i 21:45, novi udari NATO na Srpsku Krajinu u području Ripča, Krupe, Drvara i Petrovca (gađan i deo teriorije Republike Srpske); na napadačke avione ispaljene rakete sa PVO sistema “kub”; nisu poznati rezultati dejstva PVO;

1995.

U maju 1995. sprovedena sporadična bombardovanja skladišta municije VRS; za odmazdu kao taoci uzeti pripadnici UN; usledio je gotovo momentalni prekid bombardovanja;

2. Juna 1995. srpska PVO je raketnim sistemom “kub” oborila F-16C, čiji se pilot, kapetan Skot O’Grejdi (Scott O’Grady), spasao katapultiranjem; posle šest dana skrivanja u gustoj šumi izvučen u akciji marinaca koju su snaga VRS pratile, ali se iz humanitarnih razloga nisu suprotstavile;

UČEŠĆE U “OLUJI”

U avgustu 1995. pri otpočinjenju operacije “Oluja” NATO pakt pružio indirektnu podršku jedinicama HV; nije saopšten tačan spisak ciljeva, ali je poznato da je NATO gađao centre veze, radare, PVO sisteme, komandna mesta, kao i repetitore srpske televizije; u operaciji učestvovali i avioni hrvatskog vazduhoplovstva MiG-21;

OPERACIJA “DELIBERATE FORCE”

28. avgusta 1995. pala artiljerijska granata na pijacu u Sarajevu; NATO optužio VRS i to uzeo kao povod za gotovo tronedeljno bombardovanje srpskih položaja (od 30.avgusta do 14. septembra 1995, sa par prekida); kasnije se saznalo da je granata ispaljena sa muslimanskih položaja što je potvrdio i Jasuši Akaši predstavnik UN;

30. avgust – 20. september 1995. izvedena Operacija “Deliberate Force“; planiranje operacije “Deliberate Force” praktično počelo u septembru 1994. kada su ministri odbrane NATO, na sastanku u Španiji, razmatrali upotrebu vazdušnih snaga u ratu u bivšoj Jugoslaviji; operacija “Deny Flight” nije imala većeg uticaja na operacije na kopnu; operacija “Deliberate Force” imala je za cilj udare, pre svega, na snage VRS u tzv. Zonama bezbednosti UN (Sarajevo i Goražde) kao i na teško oružje, artiljeriju, tenkove, komandna mesta, linije komunikacija, skladišta municije kao i drugi objekti i oruđa VRS; istovremeno pokrenuta i akcija “Dead Eye” (“Mrtvo oko”) čiji je cilj onesposobljavanje PVO sistemva VRS; Od 3.515 avio-poletanja Amerikanci izvršili 2.318 (ili 65,9%); Velika Britanija 326 poletanja ili 9,3% , Francuska 284 (8,1%) kao i Holandija – 198 poletanja (5,6%); druge zemlje članice NATO imale su simboličnu ulogu: Turska 78 poletanja (2,2%), Nemačka 59 (1,7%), Italija 35 (1,0%), Španija 12 (0,3%) i ostale zemlje 109 avio-poletanja ili 3,1%;  NATO snage za vazdušno osmatranje izvršile su 96 letova što čini 2,7% od ukupnog broja;

Obaranje francuskog” miraža-2000N K2”: francuski “miraž-2000N K2” oboren u blizini Pala verovatno “strelom-2M”; NATO  zvanično priznao gubitak samo tog aviona; brojni pokušaji da se spasu članovi posade neuspešni; general Ratko Mladić odlučio da pusti pilote posle tri meseca i to na insistiranje rukovodstva SRJ;

Završetak kampanje : 10. septembra zvaničnici NATO u Beogradu vodili pregovore sa generalom Ratkom Mladićem, načelnikom Glavnog štaba VRS; pregovori nisu dali rezultate, bombardovanje nastavljeno; tog dana gađan radarski kompleks VRS u blizini Banjaluke (Lisina);
12. i 13. septembra napadi prekinuti zbog lošeg vremena;
već 14. septembra 1995. postignut dogovor da VRS, ipak, povuče teško oružje iz tzv. Zone bezbednosti; učinjeno zaključno sa 17. septembrom;

Posledice: Operacija “Deliberate Force” predstavljala poslednju vazdušnu akciju NATO protiv Srba u RS; NATO se kroz IFOR i kasnije SFOR “umešao” u prilike u BiH i preuzeo potpunu kontrolu nad vojnim pitanjima; po Mirovnom sporazumu (iz Dejtona) sve strane u BiH dužne da isključe radare i ne smeju da ih uključuju bez odobrenja komandanta multinacionalnih-mirovnih snaga; zabranjeni svi vojni letovi uključujući i klipne avione i vojne helikoptere; od tada avijacija VRS prizemljena, a PVO sistemi i radari isključeni; NATO suvereno kontroliše vazdušni prostor cele BiH;

1999.

OPERACIJA “MILOSRDNI ANĐEO”

Operacija “Deliberate Force” samo je uvod u operaciju „Allied Force“ (Združene snage) od 24. marta do 10. juna 1999. kad je potpisan Kumonaovski sporazum; kontrolom vazdušnog prostora BiH i Hrvatske, potencijalnom agresoru su obezbeđeni najvažniji pravci za napad na SRJ;

Bombardovanje počelo u 20,00 sati 24. marta 1999; naredbu je izdao generalni sekretar NATO Havijer Solana; to se čitavo vreme zvalo “humanitarna intervencija”; kodno ime Operacija savezničkih sila (Operation Allied Force), u SAD imenovana kao Operacija Plemeniti nakovanj, u Srbiji poznata kao „Plemeniti anđeo“; učestvovale sve zemlje članice NATO; angažovano oko 1000 letelica; najviše se poletalo iz Italije; tokom bombardovanja poginuli 462 vojnika i preko 2000 civila; ranjeno oko 5000 osoba; komanda NATO je žrtva nazivala „kolateralnom štetom“; bombardovano oko 200 gradova i naselja; korištena municija s osiromašenim uranijumom i kasetne bombe; na teritoriji Srbije bačeno oko 1000 kasetnih bombi na 219 lokacija na površini od 23 hiljade kvadratnih kilometara; teško oštećeni infrastruktura, privredni objekti, mostovi, škole, crkve, manastiri, bolnice, medijske kuće, spomenici kulture; materijalna šteta je procenjena na 30 milijardi dolara;

10. juna potpisan Kumanovski sporazum; generalni sekretar NATO Havijer Solana prekida vazdušne udare koji su trajali 78 dana; Srbiju od početka agresije napustilo blizu 800.000 ljudi, uglavnom Albanaca, a još 200.000 spas potražilo u Šumadiji, Vojvodini i drugim krajevima republike; Savet bezbednosti UN donosi Rezoluciju 1244 kojom pozdravlja pristanak Jugoslavije na političko rešenje, uključujući i momentalni prekid nasilja i brzo povlačenje vojske, policije i paravojnih snaga; Rezolucija stavlja Kosovo pod međunarodnu upravu i nalaže formiranje i raspoređivanje mirovnih snaga NATO – KFOR;

24. marta nešto posle 20.00 časova, počelo NATO bombardovanje SRJ: udari na aerodrom u Batajnici, Vojno-vazduhoplovni institut u Žarkovu i Vojno-tehnička akademija u Beogradu, kao i ciljevi na Kosovu i Metohiji;

25.marta bombardovan aerodrom Lađevci, Cetinje, Gračanica;

27. marta jedinice PVO srušile blizu sela Buđanovaci kod Rume američki bombarder F-117A, letelicu “stelt” tehnologije;

29. marta bombardovana zgrada MUP u Beogradu; gađana fabrika lekova “Zdravlje” u Leskovcu, centar Prištine, aerodrom Golubovci pored Podgorice;

30. marta bombardovani izbegličke kampove kod Niša i u Prištini; smrtno stradalo 15 izbeglica;

31. marta kasetne bombe bacane na Prištinu; sa dva projektila gađana opet Gračanica;

1. aprila oko 5 sati ujutro srušen Petrovaradinski most koji je povezivao Novi Sad i Petrovaradin;

2. aprila napad na Kuršumliju; stradalo 13 civila i oštećeno oko 500 civilnih i religijskih objekata;

3. aprila noću bombardovana zgrada MUP u Beogradu; u 19:45 bombardovan most “Sloboda” između Novog Sada i Sremske Kamenice;

4. aprila na Novom Beogradu bomabardovana toplana, u Čačku fabrika “Sloboda”, u Pančevu Rafinerija nafte;

5. aprila bombardovani Beograd, Priština, Vranje, Leposavić, Niš, Lučani, Aleksinac, Sombor; pogođena Rafinerija u Novom Sadu;

6. aprila bombardovan i poslednji most na Dunavu kod Novog Sada;

7. aprila gađan “Naftagas” u Novom Sadu;

8. aprila bomabrodovana “Crvena zastava” u Kragujevcu, povređena 124 zaposlena;

9. aprila bombardovan centar Ćuprije; u Smederevu razoreno skladište nafte;

10. aprila napad OVK sa albanske teritorije uz pomoć Albanske armije i NATO vazdušnih snaga;

11. aprila žestoka bombardovanja na Kosovu i Metohiji;

12. aprila iz vazduha napadnut putnički voz u Grdeličkoj klisuri na pruzi Beograd-Solun; poginulo 10 putnika, među kojima desetogodišnji dečak, desetine povređenih;

13. aprila bombardovana i Vojno-medicinska akademija; desetine bolesnika povređeno;

14. aprila NATO je četiri puta granatirao kolonu od 400 albanskih izbeglica koji su se vraćali svojim kućama kod sela Madan; ubijeno 72 civila, a ranjeno oko 35 ;

15. aprila bombardovana Petrohemija u Pančevu, novosadska rafinerija i srušen most na Dunavu između Kovina i Smedereva;

16. aprila gađani TV-repetitor na Ceru, Priština, Podgorica, Kraljevo, Boljevac, Vranje;

17. aprila razoren „Krušik“ u Valjevu;

18. aprila teško oštećena zgrada Izvršnog veća Vojvodine u Novom Sadu; napadnut vojno-civilni aerodrom Ponikve;

19. aprila u Batajnici, u svojoj kući, poginula trogodišnja devojčica Milica Rakić;

20. aprila bombarodvanje po celoj teritoriji zemlje – od Lipljana, preko Novog Pazara, Kraljeva, do Batajnice i Beograda;

21. aprila bombardovan poslovni centar „Ušće“ u Beogradu; udari na most na Dunavu kod Beške;

22. aprila sa četiri projektila napadnuta rezidencija predsednika SRJ Slobodana Miloševića u Užičkoj 15 u Beogradu; sa četiri projektila bombardovan Žeželjev most u Novim Sadu; most nije srušen;

23. aprila oko 2:06 bombardovana zgrada Radio-televizije Srbije; poginulo 16 osoba;

24. aprila centar Niša gađan sa 16 projektila; u Leskovcu oštećeno 500 kuća;

25. aprila ponovo bombardovana Rafinerija nafte u Novom Sadu;

26. aprila srušen Žeželjev most na Dunavu kod Novog Sada;

27. aprila u bombardovanju Surdulice poginulo 20 civila, od kojih 12 dece;

28. aprila oštećena dečija bolnica i porodilište Kliničko bolničkog centra  “Dragiša Mišović”;

29. aprila gađan toranj na Avali, antenski stub u Borči i releji širom Srbije – na Fruškoj Gori, Ovčar Gobelji i Crnom Vrhu;

30. aprila na udaru stara zgrada Republičkog MUP u centru Beograda, Ministarstvo odbrane i Generalštab;

1. maja kod Lužana na mostu pogođen autobus “Niš ekspresa”; poginulo 47 putnika, a 16 lica teže povređeno;

2. maja jedinice jugoslovenske PVO srušile američki lovac-bombarder F-16 kraj Beograda; pilota spsle spasilačke ekipe američkevojske;

3. maja bombardovan autobus “Đakovica prevoza” kod Savine Vode, na putu Peć – Kula – Rožaje; 20 civila poginulo, a 43 lica povređena; ponovo na udaru  Televizija Novi Sad;

4.maja iznad Valjeva u “migu 29″ poginuo pilot Milenko Pavlović, komandant 204. avijacijskog puka RV-a, kažu, jedan od najsposobnijih pilota naše armije;

5.maja kod Uroševca  bombardovan grčki humanitarni konvoj, čije je kretanje unapred najavljeno, vidljivo obeležen;

6. maja srušen Železnički most kod Vatina na pruzi Beograd – Bukurešt;

7. maja kasetnim bombama bombardovan Niš – 14 osoba poginulo, 70 povređeno; grafitinim bombama napadnuti sistemi Elektroprivrede Srbije; čitava Srbija u mraku;

8. maja bombardovana kineska ambasada u Beogradu; tri lica poginula;  na udaru zgrade Generalštaba, Ministarstva odbrane, Vlade Srbije, saveznog MUP i hotel “Jugoslavija”;

9. maja gađan humanitarni konvoj iz Rumunije;

10. maja sa mape sela Medoševca kod Niša izbrisane dve ulice; do temelja srušeno 20 kuća, a više od 100 teško oštećeno;

11. maja u Nišu povređeni potpredsednik Socijalištičke partije Srbije Dušan Matković i potpredsednik Veća republika Savezne skupštine Gorica Gajević;  srušen most na Limu u Murinu;

12. maja ponovo gađan Niš;

13. maja ponovo bombardovana zgrada Televizije Novi Sad;

14. maja kod sela Koriša kod Prizrena bombardovana kolana civila; život izgubilo više od 100 albanskih civila, uglavnom žena, dece i staraca; NATO koristio termovizuelne bombe koje posle udara razvijaju visoku temperaturu i do 2.000 stepeni Celzijusa;

15. maja bombardovan Rudarsko-topioničarski basen Bor, jedan od najvećih rudnika bakra u Evropi;

16. maja gađana postrojenja “Jugopetrola”, trafostanica u krugu smederevskog “Sartida 1913″;

17. maja srušen nadvožnjak na auto putu Beograd – Niš; bombardovane  kragujevačke “Šumarice” i uništene kupole koje su simbol stradanja 7.300 nedužnih žrtava Drugog svetskog rata;

19. maja u Gnjilanama poginula četiri civila, a 16 lakše povređeno;

20. maja u Kliničko bolničkom centru “Dragiša Mišović” u Beogradu ubijena trojicu bolesnika i jedan radnik, ranjeno više pacijenata; razorena Neurološka klinika, a od eksplozije demolirane i zgrade Centra za dečje plućne bolesti i tuberkulozu i Ginekološko-akušerska klinika;

21. maja NATO bombardovo kazneno-popravni dom u Istoku usmrtivši desetine zatvorenika i radnika te ustanove; udar na Termoelektrane “Drmno” kod Kostolca i “Kolubara” u Velikim Crljenima, kao i rejon oko hidroelektrane Bajine Bašte; NATO koristio specijalna visokoprovodna vlakna za izazivanje kratkih spojeva;

22. maja širom Kosmeta ispaljeno je oko 100 projektila;

23. maja ponovo bombardovana Termoelektrana Obrenovac;

24. maja gađana elektroenergetska postrojenja kod Kostolca, Novog Sada i Niša;

25. maja gađan predajnik RTS i Radio Jugoslavija u Zvečkoj kod Obrenovca; raketiran i emisioni centar Radio Beograda;

26. maja tri lica su poginula, a dva ranjena u bombardovanju Kosovske Vitine;

27. maja ispaljeno 7 projektila na privatne kuće i industrijsku zonu grada Aleksinac; poginula dva civila,  a 10 lica povređeno;

29. maja sa 10 projektila gađan cenatar Ćuprije;  oštećene železnička i autobuska stanica, dve robne kuće i pogon “Froteksa” u Užicu, televizijski predajnik i Ponikve;

30. maja srušen most na Velikoj Moravi kod Varvarina; živote izgubilo 11 civila, a teže povređeno 40 ljudi; pogođena specijalna bolnica za tuberkulozne bolesnike, starački dom, dva paviljona u centru za izbeglice u Surdulici; živote izgubilo 17 dece i staraca; kod Prizrena bombardovan novinarski konvoj, ranjeno nekoliko lica;

31. maja uništeno i teško oštećeno više od 100 grobova i nadgrobnih spomenika na pravoslavnom groblju u Prištini;

1. juna u Novom Pazaru u stambenoj zgradi od bombe poginulo 13 osoba;

2. juna pogođen predajnik RTS između Srbobrana i Siriga, srušen repetitor Televizije Kraljevo na planini Kotlenik, a u selu Lipe kod Smedereva NATO pogodio privatnu kuću i ranio dvoje dece;

3. juna srušen most na Belom Drimu koji povezuje đakovičku opštinu sa orahovačkom i prizrenskom;

10. juna potpisan Kumanovski sporazum; generalni sekretar NATO Havijer Solana prekida vazdušne udare koji su trajali 78 dana; Srbiju od početka agresije napustilo blizu 800.000 ljudi, uglavnom Albanaca, a još 200.000 spas potražilo u Šumadiji, Vojvodini i drugim krajevima republike; bombardovano oko 200 gradova i naselja; kasetne bombe bačene 60 puta; oštećeno 20 bolnica i 40 drugih zdravstvenih ustanova; Savet bezbednosti UN donosi Rezoluciju 1244 kojom pozdravlja pristanak Jugoslavije na političko rešenje, uključujući i momentalni prekid nasilja i brzo povlačenje vojske, policije i paravojnih snaga; Rezolucija stavlja Kosovo pod međunarodnu upravu i nalaže formiranje i raspoređivanje mirovnih snaga NATO – KFOR;